31 Οκτωβρίου 2016

Ήταν τραυματίες και κρυοπαγημένοι που τραβούσαν για τα ορεινά χειρουργεία, να ακρωτηριαστούν…


Κρυοπαγήματα νέκρωναν τα άκρα κάθε μέρα και σε περισσότερους. Ήταν σαν ένας θάνατος ύπουλος, τμηματικός, που δάγκωνε κι έκοβε κομμάτια από τα κορμιά, να τα αφήσει σακατεμένα. 
Στην αρχή δεν ήξεραν τι είναι. Το πόδι τουμπάνιαζε, βάραινε, κοκκίνιζε, έπιανε να μυρμιδίζει σα να το τρυπούσαν χιλιάδες αναμμένα καρφιά.




Ύστερα άρχιζε να μελανιάζει, γινόταν μαυροπράσινο, πελώριο και τότε έσκαγε εδώ – εκεί, άφηνε να τρέχουν υγρά κοκκινόχλωμα, αίμα και πύον. Τέλος νεκρωνόταν, δεν το ένιωθαν πια, τα δάκτυλα γίνοταν μαύρα και ξερά. Τον πήγαιναν ξυπόλητο πάνω στα χιόνια νομίζοντας πως το φυλάει το άρβυλο, που ήταν όμως από καιρό ξεπατωμένο, χωρίς να το ξέρουν.

Εκεί απάνω στις προχωρημένες γραμμές, στα βουνά που τα έπνιγε κάθε νύχτα καινούργιο χιόνι, οι προφυλακές δεκατίζονταν. Οι κρυοπαγημένοι της 4ης Μεραρχίας έφταναν κιόλας στο διπλάσιο από τους χτυπημένους της σε μάχες: 2600 στρατιώτες, 60 Αξιωματικοί. Περισσότερα από τα μισά ζώα είχαν χαθεί.

Ο Διοικητής της Μεραρχίας, που ανέβηκε στις πρώτες γραμμές, ένοιωσε το θάρρος του να λυγίζει στον δρόμο. Είχε διασταυρωθεί με φάλαγγες ατελείωτες από λείψανα, που όδευαν μέσα στην χιονοθύελλα – ένα όραμα του Άδη. Ήταν τραυματίες και κρυοπαγημένοι που τραβούσαν για τα ορεινά χειρουργεία, να ακρωτηριαστούν…

Ελληνική Εποποιία 1940-41 Άγγ. Τερζάκης


______________

Ακολούθησέ μας στην σελίδα μας στο Facebook

AddThis

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...