16 Φεβρουαρίου 2017

Τσικνοπέμπτη του ΄38 με γενικό σύνθημα: Απόψε θα γλεντήσουμε, την φτώχεια θα ξεχάσουμε...


Τσικνοπέμπτη 1938: Στα πλακιώτικα στενά ξυπνούσε το αθάνατο κέφι κι όλοι οι Αθηναίοι οργάνωναν μεγάλες αποκριάτικες εξορμήσεις στις ταβέρνες της Πλάκας και του Ψυρρή. Δεν έμεινε γωνιά στις δύο αυτές συνοικίες παραπονούμενη. Το αποκριάτικο βραδινό γλέντι στις ταβέρνες άρχιζε λίγα μέτρα πιο κάτω από την Φιλελλήνων, στην οδό Κυδαθηναίων. 



Οι ταβέρνες του Πορτοκάλλη, του Σαΐτη, του Αλίκοκου και του Τσελέντη γέμιζαν από νωρίς με εύθυμες παρέες, που ξεδιψούσαν με ρετσίνα και κοκκινέλι. 

Το κάστανο θέλει κρασί 
και το καρύδι μέλι, 
το ρετσινάτο το κρασί 
να είναι κοκκινέλι!...  

Από την ταβέρνα «Παληά Αθήνα» του Γάκη, στο τέλος της Αδριανού, ξεχύνονταν φωνές και τραγούδια. Στην είσοδο, ψησταριές με προκλητικές κοκορετσάδες. Στο βάθος, κάτω από στολισμένα κρασοβάρελα, κρασοπαρέες γεμάτες κέφι. Απ έξω, μόλις που ακουγόταν ο λατερνατζής. 

Πιο κάτω, στην «Ταβέρνα του Κουρουπιώτη», γεμάτη με σκίτσα μπεκρήδων στους τοίχους και με στιχάκια για κάθε γούστο και περίσταση, το ίδιο κέφι. 

Νέοι, αν θέλετε χρυσή ζωή, Πίνετε πολύ κρασί!... 


Από την ταβέρνα του Γιαμβριά ακουγόταν το κλαρίνο του Παναγιώτη από την Θήβα και το σαντούρι του Νικόλα από το Μαρούσι. Τι εικόνες, Θεέ μου! Ποιά ταβέρνα να ξεχάσεις; Του Κάπα, του Κρητικού, του Λάμπρου με την μεγάλη ρουμελιώτικη ψησταριά; Αρνάκι στην σούβλα, κοκορέτσι ρουμελιώτικο! Πλημμυρισμένος κι ο «Παράδεισος» του Κοτζαμάνη από μπεκρήδες της... κολάσεως. Πλημμυρισμένες και τόσες άλλες ταβέρνες στην Μιαούλη, στην Καραϊσκάκη και στην Πλατεία Ηρώων του Ψυρρή. Την άλλη μέρα η Ακρόπολις έγραφε: «Η ολόξανθη ρετσίνα και το άκρατο κοκκινέλι άρχισαν από το μεσημέρι να ρέουν εν αφθονία και συνοδεία γαρδούμπας, σπληνάντερου, κοκορετσίου, διαφόρων τερψιλαρυγγίων μεζέδων κι ετριπλασίασαν το κέφι των εορταστών!». 

Η Τσικνοπέμπτη στην Αθήνα που χάσαμε...

Στην Παλιά Αθήνα την Πέμπτη των Απόκρεω (όπως έλεγαν) άφηναν οι νοικοκυρές το κρέας στην κατσαρόλα να κολλήσει την ώρα που το έψηναν για να μυρίσει τσίκνα! Έτσι πήρε το όνομα Τσικνοπέμπτη.

Την Τσικνοπέμπτη το βράδυ συνήθως οι νοικοκυρές της αυλής με τα δωμάτια πίσω από την Ομόνοια, μαγείρευαν στην μεγάλη κουζίνα της σπιτονοικοκυράς για το βράδυ του γλεντιού.

Μια οικογένεια είμαστε όλοι...

Πέρνανε φωτιά τα τηγάνια και οι κατσαρόλες...

Παϊδάκια από φρεσκοκαταψυγμένο (χαριτωμένη έκφραση) αρνάκι Ν. Ζηλανδίας προσιτό στην τιμή αλλά μαγειρεμένο δεν έπαιρνες είδηση αν ήταν φρέσκο... θα μου πεις μπορούσες να το ξεχωρίσεις από τις ελάχιστες φορές που είχες φάει Ελληνικό... έλα μου ντε... αλλά κουβέντα να γίνεται...

Το γλέντι άρχιζε με αποκριάτικα πειράγματα με κορδέλες... με κομφετί... με τραγούδι...

Τα πηρούνια ανάβανε και η ρετσίνα δεν μπορούσε να σταθεί στην νταμιτζάνα...

Προς το τέλος ο χαλβάς του μπακάλη με το λεμόνι και την κανέλα αλλά και το καθαρισμένο μηλαράκι μέσα στο ποτήρι με το κρασί...

lifo.gr
kriavrisi1.blogspot.gr
pisostapalia.blogspot.gr
______________________
Ακολούθησέ μας στην σελίδα μας στο Facebook

AddThis

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...